Bijna al onze klanten worstelen met de waan van de dag. Ze worden geleefd, denken ze. Er is zoveel belangrijk en urgent dat ze geen tijd hebben voor reflectie en lange termijn issues. Het management werkt steeds harder, ziet niet hoe ze het moeten delegeren, terwijl de werkvloer klaagt dat ze alleen maar vergaderen en niet snappen wat ze doen.

Door systeemdenken krijgt de klant zicht op hoe ze onbedoeld de waan van de dag in stand houden. Nog sterker hoe ze met voor de hand liggende oplossingen de zaak verergeren. Iedereen lijkt te weten wat de structurele oplossing is. Maar niemand doet het. Met systeemdenken brengen we het gesprek op gang over de samenhang van alle factoren die een rol spelen in taaie vraagstukken. Over hoe de stapels op bureaus hoger worden als er harder wordt gewerkt, over hoe het duurder wordt door te bezuinigen en efficiënt te werken, over hoe er steeds meer inhuur nodig is als er eenmaal wordt ingehuurd, over hoe klanten weglopen als er te snel wordt gegroeid.

Als het systeem en de patronen eenmaal zichtbaar zijn, en dat is een proces van hard werken en niet te snel naar oplossingen gaan, dan is de grote vraag of de echte bereidheid het probleem te  verhelpen er ook is. Er is bijna altijd sprake van competing commitments. Net als bij stoppen met eten terwijl je nog trek hebt, terwijl je ook wilde afvallen. Maar wie gaat nu op tafel leggen: “je zou toch afvallen,” als je gezellig staat te borrelen?